Afscheid

Vanavond stond in het teken van het naderende afscheid. We hebben een mooie laatste wedstrijddag beleefd. De relayfinale was schitterend: vier teams die tot het einde van de 5000 meter vlak bij elkaar bleven, en er samen een prachtige wedstrijd van maakten.

Na afloop van de wedstrijd was er de gebruikelijke review meeting met alle betrokken officials, en daarna hebben we het afscheidsfeestje van de medewerkers van de shorttrackwedstrijden bezocht. Leuk om van verschillende mensen nog eens te horen hoe zij het evenement beleefd hebben.

Het is al met al laat geworden vandaag. Na terugkomst in het hotel moesten we nog op zoek gaan naar een restaurant dat zo laat op de avond nog open was. We zijn uiteindelijk goed terecht gekomen in een Mexicaans restaurant.

Er is nog veel meer te vertellen over deze dag, maar dat komt later.

Zip-line

Morgen sluiten we het shorttracktoernooi af met een prachtig programma, met drie finales. Aangezien voor alle drie afstanden die gereden gaan worden, de eerste ronde al geweest is, was er vandaag geen teamleidersvergadering nodig. Het was daarom een rustige dag vandaag. Ik ben vanmorgen op mijn kamer gebleven, en heb daarna met Rein een flinke wandeling door de stad gemaakt.

Vandaag was het weer goed, droog met af en toe wat zon. De drukte in de stad was onverminderd groot. Nog steeds zie je overal rijen wachtende mensen staan voor favoriete winkels, paviljoens en natuurlijk ook weer voor de befaamde zip-line over Robson Square. Tijdens de mooie dagen die we gehad hebben, hebben sommigen daar wel zeven (!) uur staan wachten voor een ritje dat nog geen 30 seconden duurt. Zij liever dan ik.

Het kunstrijtoernooi had vandaag de laatste dag met de vrije kür van de dames. Dit is een van de populairste evenementen van de Olympische Winterspelen. Ik ben er daarom vroeg heengegaan om zeker te zijn van een plaats. Het tribunevak dat beschikbaar is voor de ‘ISU-familie’ heeft natuurlijk maar een beperkte grootte, en wie laat aankomt loopt het risico dat er geen plaats meer is.

Tijdens een pauze in het programma, sprak ik met iemand die voor het IOC het zogenaamde ORIS-systeem beheert, het ‘Olympic Results and Information System’. In de afgelopen maanden heb ik enkele ideeën aangeleverd voor verbeteringen in de gebruikte formulieren. Die konden toen niet meer verwerkt worden in het systeem, maar ik hoorde nu dat men mijn suggesties wel degelijk wil meenemen in de voorbereiding op de volgende Winterspelen in 2014 in Sotsji. Toch plezierig te horen dat mijn inbreng niet voor niets is. Ik hoop dat mijn opvolger in Sotsji er goed gebruik van kan maken.

Het kunstrijden zelf werd een feest: de favoriete uit Korea won en er was ook een medaille voor Canada. Het publiek was weer uitzinnig.

Sotsji

Vandaag de vierde en een na laatste wedstrijddag shorttrack. Het was een bescheiden programma met voorronden 500 meter heren en 1000 meter dames, met als afsluiting de finales 3000 meter aflossing dames. Toch had ik het druk tijdens de wedstrijd. Er waren nogal wat diskwalificaties, en bij iedere diskwalificatie die de scheidsrechter oplegt is het mijn taak om dat administratief te verwerken. Er moet een formulier ingevuld worden met alle relevante gegevens, en ik moet erop toezien dat e.e.a. correct in de officiële uitslagen wordt opgenomen. Na afloop van iedere ronde moet ik zoals altijd de ritten opmaken voor de volgende ronde. D.w.z. de computer levert een voorstel, en dat moet ik nauwkeurig bekijken of het juist is. Pas na mijn toestemming kan het verder verspreid worden. Verder heb ik tussendoor het inrijschema voor a.s. vrijdag samengesteld.

De wedstrijd van vandaag eindigde in een nogal hectische situatie, waarin net als gisteren bij de langebaan een Koreaanse deelnemer en een diskwalificatie een hoofdrol speelden. Ik moet zeggen dat onze scheidsrechters een goed afgewogen beslissing hebben genomen, maar het blijft natuurlijk altijd vervelend als een rijder of team door een diskwalificatie niet het resultaat behaalt waarop gehoopt was.

Het was vandaag, net als gisteren, bewolkt weer met af en toe wat lichte regen. Omdat onze wedstrijd pas om vijf uur vanmiddag begon, ben ik vanmorgen eerst op weg gegaan naar de Vancouver Art Gallery. Collega Nina was daar eerder geweest en was enthousiast over de tentoonstelling met werk van Leonardo da Vinci. Het was inderdaad de moeite waard, al was er eerst drie kwartier wachttijd aan voorafgegaan om binnen te komen.

Daarna heb ik de Sky Train (metro) genomen richting Science World. Daar is tijdens de Spelen het Russisch Huis gevestigd, waarin natuurlijk veel aandacht is voor de volgende Olympische Winterspelen in Sotsji. Daar aangekomen, trof ik in de wachtrij (in Vancouver moet je overal in rijen wachten) Nina, Jim en Ken. Ik heb me bij hen aangesloten (excuses aan degenen die ik daardoor in de wachtrij achter me liet), waarna we met z’n vieren kennis hebben genomen van de plannen voor Sotsji 2014. Op de maquette ziet het er prachtig uit, maar de grote vraag is natuurlijk of ze het daar allemaal waar kunnen maken. We denken dat het taalprobleem een rol gaat spelen. Dat is hier in Vancouver heel plezierig: iedereen spreekt Engels. Je kunt gemakkelijk met alle medewerkers een woordje wisselen. En het feit dat de vrijwilligers allemaal heel vriendelijk en behulpzaam zijn, maakt dat alles soepel en prettig verloopt. Het wordt een flinke uitdaging voor de Russen om dat te evenaren.

Korea en Oranje

De loting vanmiddag was binnen 10 minuten klaar: alle teamleiders en scheidsrechters, wedstrijdleiders en starters kwamen speciaal hiervoor naar het Pacific Coliseum, en eigenlijk was er niets nieuws te vertellen. We hebben de lootjes getrokken voor twee keer acht ritten, en daarmee was het klaar.

‘s Ochtends stond ik in dubio: zal naar de Richmond Oval gaan voor de 10 km, waarna ik voortijdig zou moeten vertrekken om op tijd te zijn voor onze loting, of blijf ik in mijn hotelkamer om het op de televisie te bekijken? Ik koos voor het eerste en ging per metro naar de Olympic Oval. Oranje was weer nadrukkelijk aanwezig: op bijna alle tribunes was dit de toonaangevende kleur. Ik kon alles meemaken tot en met de rit van Arjen v.d.Kieft tegen de Koreaan Lee, daarna moest ik weg. Eerst terug naar het hotel, verkleden en dan met de bus naar het PAC. Daar aangekomen, hoorde ik dat ik uiteindelijk toch de winnende rit van de 10 km gezien had, verrassend! Achteraf bleek trouwens dat de televisie hier vandaag bijna niets van het schaatsen heeft uitgezonden, dus dan heb ik toch goed gekozen!

Na de loting weer terug naar het hotel, waar onze Franse collega scheidsrechter Gérard zijn verjaardag vierde met Franse wijn en Franse hapjes. Het was gezellig, maar daarna ben ik met nog een paar anderen gauw weer met de bus naar het Pacific Coliseum gereden, om de korte kür van de dames kunstrijdsters te bekijken. Het was weer mooie sport met opnieuw Korea in de hoofdrol. Nederland deed niet mee, maar in de Olympic Family Lounge was het tijdens een van de dweilpauzes opeens opvallend oranje: drie kleine oranje meisjes waren daar met hun ouders en een paar begeleiders neergestreken!

Een rustige dag

Terwijl ik dit stukje schrijf, wordt op de televisie keer op keer de finale van het ijsdansen herhaald, plus commentaren en interviews: Canada is blij met de behaalde gouden medaille, en krijgt er geen genoeg van. En ik vond het mooi om er live bij te zijn in het Olympic Coliseum.

Aan het begin van de avond heb ik de voorbereidingen gemaakt voor onze vierde wedstrijddag a.s. woensdag. De teamleiders moesten vóór 18:00 uur hun lijst inleveren met de deelnemers voor de afstanden die woensdag op het programma staan, de 500 meter heren en de 1000 meter dames. Mijn taak is de definitieve deelnemerslijst samen te stellen en te controleren of de aantallen kloppen, want ieder land heeft een bepaald quotum toegewezen gekregen op basis van het klassement van de Olympische kwalificatiewedstrijden in november. Daarna moet ik de ritten samenstellen op basis van de wereldranglijst, zó dat alle ritten ongeveer even sterk bezet zijn. Tijdens de loting morgen wordt alleen de volgorde geloot; de samenstelling van de ritten, wie tegen wie rijdt, wordt door de wedstrijdleider bepaald. Tenslotte heb ik een schema gemaakt voor de warming up op het ijs, voorafgaand aan de wedstrijd. Iedere rijder krijgt 10 minuten, en er mogen maximaal ongeveer 20 rijders tegelijk op het ijs komen. Dat betekent dat er woensdag 5 inrijgroepen zijn: drie voor de dames, inclusief de relaydeelnemers, en twee voor de heren.

Tot halverwege de middag heb ik het rustig aan gedaan: vanochtend ben ik in het hotel gebeleven. Daarna heb ik met Reinier, ISU TC-lid, een wandeling door de stad gemaakt en een hapje gegeten. Het was nog een keer genieten van het mooie weer. De verwachtingen voor komende dagen zijn zijn minder; waarschijnlijk krijgen we weer regen.

Whistler

Vandaag heb ik eindelijk sneeuw gezien. Het verblijf in Vancouver is heel mooi, maar voor de Winterspelen ontbreekt er toch iets: winterweer. Ik ben met Nina naar Whistler Olympic Park gereisd. Eerst wandelen naar het metrostation, dan een klein stukje metro, vervolgens met de Seabus, een veerboot, naar North Vancouver, en van daar met een bus richting Whistler. De busreis duurt twee uur, en komt langs adembenemend mooie natuur. Ze zeggen hier dat Vancouver de mooiste plaats ter wereld is om te wonen, en ik kan me daar nu wel iets bij voorstellen!

Net als bij het curling eerder deze week, voldoet onze accredidatie eigenlijk niet om bij het biathlon binnen te komen, maar we werden ook hier met open armen ontvangen. Ik merkte daar weer eens heel goed hoe bevoorrecht ik ben: we konden bij aankomst in de lounge wat eten en drinken, waarna we op de hoofdtribune konden plaatsnemen, vlakbij de start- en finishlijn, en met een mooi uitzicht op de schietbaan, waar de biathlonwedstrijden meestal beslist worden. Je bezoekt nooit biathlonwedstrijden, en nu ben je bij het allerbelangrijkste evenement dat er is, en je zit eretribune!

Op het programma stond de 12.5 km massastart vrouwen, d.w.z. 5 keer een ronde van 2.5 km langlaufen, en tussendoor 4 keer schieten. De wedstrijd kende een afwisselend verloop en Nina was uiteindelijk gelukkig met een landgenote als winnares.

Na afloop ging Nina meteen terug naar Vancouver, omdat zij een kaartje had voor een huldigingsceremonie in BC Place, het grote stadion, waar ook de openingsceremonie plaatsvond. Ik kon in een auto meerijden naar Whistler Village om daar ook nog even te kunnen rondkijken. Later ging ik met de bus terug naar Vancouver.

Over vervoer gesproken: wij kunnen met onze accredidatie gebruik maken van het speciale vervoer dat er geregeld is voor de Olympic Family en de ‘work force’. Anderen moeten voor transport naar Whistler apart kaartjes kopen. Op de heenweg hebben we gezellig kunnen kletsen met een aantal vrijwilligers voor de werkzaamheden in het Olympic park. Eén van hen bleek van Nederlandse afkomst te zijn, wat een toeval weer! Op de terugweg in Vancouver had ik geluk. De bus zette me af bij een van de IOC hotels, en van daar kon ik in mijn eentje met een auto naar het Pacific Coliseum gebracht worden, waar ik het tweede deel van de originele dans van de ijsdansers kon volgen.

Terwijl ik dit stukje typ, merk ik dat mijn voorhoofd een beetje gloeit: de zon heeft in de sneeuw in Whistler zijn werk gedaan. Het was weer een prachtige dag!