Whistler

Vandaag heb ik eindelijk sneeuw gezien. Het verblijf in Vancouver is heel mooi, maar voor de Winterspelen ontbreekt er toch iets: winterweer. Ik ben met Nina naar Whistler Olympic Park gereisd. Eerst wandelen naar het metrostation, dan een klein stukje metro, vervolgens met de Seabus, een veerboot, naar North Vancouver, en van daar met een bus richting Whistler. De busreis duurt twee uur, en komt langs adembenemend mooie natuur. Ze zeggen hier dat Vancouver de mooiste plaats ter wereld is om te wonen, en ik kan me daar nu wel iets bij voorstellen!

Net als bij het curling eerder deze week, voldoet onze accredidatie eigenlijk niet om bij het biathlon binnen te komen, maar we werden ook hier met open armen ontvangen. Ik merkte daar weer eens heel goed hoe bevoorrecht ik ben: we konden bij aankomst in de lounge wat eten en drinken, waarna we op de hoofdtribune konden plaatsnemen, vlakbij de start- en finishlijn, en met een mooi uitzicht op de schietbaan, waar de biathlonwedstrijden meestal beslist worden. Je bezoekt nooit biathlonwedstrijden, en nu ben je bij het allerbelangrijkste evenement dat er is, en je zit eretribune!

Op het programma stond de 12.5 km massastart vrouwen, d.w.z. 5 keer een ronde van 2.5 km langlaufen, en tussendoor 4 keer schieten. De wedstrijd kende een afwisselend verloop en Nina was uiteindelijk gelukkig met een landgenote als winnares.

Na afloop ging Nina meteen terug naar Vancouver, omdat zij een kaartje had voor een huldigingsceremonie in BC Place, het grote stadion, waar ook de openingsceremonie plaatsvond. Ik kon in een auto meerijden naar Whistler Village om daar ook nog even te kunnen rondkijken. Later ging ik met de bus terug naar Vancouver.

Over vervoer gesproken: wij kunnen met onze accredidatie gebruik maken van het speciale vervoer dat er geregeld is voor de Olympic Family en de ‘work force’. Anderen moeten voor transport naar Whistler apart kaartjes kopen. Op de heenweg hebben we gezellig kunnen kletsen met een aantal vrijwilligers voor de werkzaamheden in het Olympic park. Eén van hen bleek van Nederlandse afkomst te zijn, wat een toeval weer! Op de terugweg in Vancouver had ik geluk. De bus zette me af bij een van de IOC hotels, en van daar kon ik in mijn eentje met een auto naar het Pacific Coliseum gebracht worden, waar ik het tweede deel van de originele dans van de ijsdansers kon volgen.

Terwijl ik dit stukje typ, merk ik dat mijn voorhoofd een beetje gloeit: de zon heeft in de sneeuw in Whistler zijn werk gedaan. Het was weer een prachtige dag!

Explore posts in the same categories: Vancouver