Sotsji

Vandaag de vierde en een na laatste wedstrijddag shorttrack. Het was een bescheiden programma met voorronden 500 meter heren en 1000 meter dames, met als afsluiting de finales 3000 meter aflossing dames. Toch had ik het druk tijdens de wedstrijd. Er waren nogal wat diskwalificaties, en bij iedere diskwalificatie die de scheidsrechter oplegt is het mijn taak om dat administratief te verwerken. Er moet een formulier ingevuld worden met alle relevante gegevens, en ik moet erop toezien dat e.e.a. correct in de officiële uitslagen wordt opgenomen. Na afloop van iedere ronde moet ik zoals altijd de ritten opmaken voor de volgende ronde. D.w.z. de computer levert een voorstel, en dat moet ik nauwkeurig bekijken of het juist is. Pas na mijn toestemming kan het verder verspreid worden. Verder heb ik tussendoor het inrijschema voor a.s. vrijdag samengesteld.

De wedstrijd van vandaag eindigde in een nogal hectische situatie, waarin net als gisteren bij de langebaan een Koreaanse deelnemer en een diskwalificatie een hoofdrol speelden. Ik moet zeggen dat onze scheidsrechters een goed afgewogen beslissing hebben genomen, maar het blijft natuurlijk altijd vervelend als een rijder of team door een diskwalificatie niet het resultaat behaalt waarop gehoopt was.

Het was vandaag, net als gisteren, bewolkt weer met af en toe wat lichte regen. Omdat onze wedstrijd pas om vijf uur vanmiddag begon, ben ik vanmorgen eerst op weg gegaan naar de Vancouver Art Gallery. Collega Nina was daar eerder geweest en was enthousiast over de tentoonstelling met werk van Leonardo da Vinci. Het was inderdaad de moeite waard, al was er eerst drie kwartier wachttijd aan voorafgegaan om binnen te komen.

Daarna heb ik de Sky Train (metro) genomen richting Science World. Daar is tijdens de Spelen het Russisch Huis gevestigd, waarin natuurlijk veel aandacht is voor de volgende Olympische Winterspelen in Sotsji. Daar aangekomen, trof ik in de wachtrij (in Vancouver moet je overal in rijen wachten) Nina, Jim en Ken. Ik heb me bij hen aangesloten (excuses aan degenen die ik daardoor in de wachtrij achter me liet), waarna we met z’n vieren kennis hebben genomen van de plannen voor Sotsji 2014. Op de maquette ziet het er prachtig uit, maar de grote vraag is natuurlijk of ze het daar allemaal waar kunnen maken. We denken dat het taalprobleem een rol gaat spelen. Dat is hier in Vancouver heel plezierig: iedereen spreekt Engels. Je kunt gemakkelijk met alle medewerkers een woordje wisselen. En het feit dat de vrijwilligers allemaal heel vriendelijk en behulpzaam zijn, maakt dat alles soepel en prettig verloopt. Het wordt een flinke uitdaging voor de Russen om dat te evenaren.

Explore posts in the same categories: Vancouver