Na afloop van de wedstrijd was er de gebruikelijke review meeting met alle betrokken officials, en daarna hebben we het afscheidsfeestje van de medewerkers van de shorttrackwedstrijden bezocht. Leuk om van verschillende mensen nog eens te horen hoe zij het evenement beleefd hebben.

Het is al met al laat geworden vandaag. Na terugkomst in het hotel moesten we nog op zoek gaan naar een restaurant dat zo laat op de avond nog open was. We zijn uiteindelijk goed terecht gekomen in een Mexicaans restaurant.

Er is nog veel meer te vertellen over deze dag, maar dat komt later.

Vandaag was het weer goed, droog met af en toe wat zon. De drukte in de stad was onverminderd groot. Nog steeds zie je overal rijen wachtende mensen staan voor favoriete winkels, paviljoens en natuurlijk ook weer voor de befaamde zip-line over Robson Square. Tijdens de mooie dagen die we gehad hebben, hebben sommigen daar wel zeven (!) uur staan wachten voor een ritje dat nog geen 30 seconden duurt. Zij liever dan ik.

Het kunstrijtoernooi had vandaag de laatste dag met de vrije kür van de dames. Dit is een van de populairste evenementen van de Olympische Winterspelen. Ik ben er daarom vroeg heengegaan om zeker te zijn van een plaats. Het tribunevak dat beschikbaar is voor de ‘ISU-familie’ heeft natuurlijk maar een beperkte grootte, en wie laat aankomt loopt het risico dat er geen plaats meer is.

Tijdens een pauze in het programma, sprak ik met iemand die voor het IOC het zogenaamde ORIS-systeem beheert, het ‘Olympic Results and Information System’. In de afgelopen maanden heb ik enkele ideeën aangeleverd voor verbeteringen in de gebruikte formulieren. Die konden toen niet meer verwerkt worden in het systeem, maar ik hoorde nu dat men mijn suggesties wel degelijk wil meenemen in de voorbereiding op de volgende Winterspelen in 2014 in Sotsji. Toch plezierig te horen dat mijn inbreng niet voor niets is. Ik hoop dat mijn opvolger in Sotsji er goed gebruik van kan maken.

Het kunstrijden zelf werd een feest: de favoriete uit Korea won en er was ook een medaille voor Canada. Het publiek was weer uitzinnig.

De wedstrijd van vandaag eindigde in een nogal hectische situatie, waarin net als gisteren bij de langebaan een Koreaanse deelnemer en een diskwalificatie een hoofdrol speelden. Ik moet zeggen dat onze scheidsrechters een goed afgewogen beslissing hebben genomen, maar het blijft natuurlijk altijd vervelend als een rijder of team door een diskwalificatie niet het resultaat behaalt waarop gehoopt was.

Het was vandaag, net als gisteren, bewolkt weer met af en toe wat lichte regen. Omdat onze wedstrijd pas om vijf uur vanmiddag begon, ben ik vanmorgen eerst op weg gegaan naar de Vancouver Art Gallery. Collega Nina was daar eerder geweest en was enthousiast over de tentoonstelling met werk van Leonardo da Vinci. Het was inderdaad de moeite waard, al was er eerst drie kwartier wachttijd aan voorafgegaan om binnen te komen.

Daarna heb ik de Sky Train (metro) genomen richting Science World. Daar is tijdens de Spelen het Russisch Huis gevestigd, waarin natuurlijk veel aandacht is voor de volgende Olympische Winterspelen in Sotsji. Daar aangekomen, trof ik in de wachtrij (in Vancouver moet je overal in rijen wachten) Nina, Jim en Ken. Ik heb me bij hen aangesloten (excuses aan degenen die ik daardoor in de wachtrij achter me liet), waarna we met z’n vieren kennis hebben genomen van de plannen voor Sotsji 2014. Op de maquette ziet het er prachtig uit, maar de grote vraag is natuurlijk of ze het daar allemaal waar kunnen maken. We denken dat het taalprobleem een rol gaat spelen. Dat is hier in Vancouver heel plezierig: iedereen spreekt Engels. Je kunt gemakkelijk met alle medewerkers een woordje wisselen. En het feit dat de vrijwilligers allemaal heel vriendelijk en behulpzaam zijn, maakt dat alles soepel en prettig verloopt. Het wordt een flinke uitdaging voor de Russen om dat te evenaren.

‘s Ochtends stond ik in dubio: zal naar de Richmond Oval gaan voor de 10 km, waarna ik voortijdig zou moeten vertrekken om op tijd te zijn voor onze loting, of blijf ik in mijn hotelkamer om het op de televisie te bekijken? Ik koos voor het eerste en ging per metro naar de Olympic Oval. Oranje was weer nadrukkelijk aanwezig: op bijna alle tribunes was dit de toonaangevende kleur. Ik kon alles meemaken tot en met de rit van Arjen v.d.Kieft tegen de Koreaan Lee, daarna moest ik weg. Eerst terug naar het hotel, verkleden en dan met de bus naar het PAC. Daar aangekomen, hoorde ik dat ik uiteindelijk toch de winnende rit van de 10 km gezien had, verrassend! Achteraf bleek trouwens dat de televisie hier vandaag bijna niets van het schaatsen heeft uitgezonden, dus dan heb ik toch goed gekozen!

Na de loting weer terug naar het hotel, waar onze Franse collega scheidsrechter Gérard zijn verjaardag vierde met Franse wijn en Franse hapjes. Het was gezellig, maar daarna ben ik met nog een paar anderen gauw weer met de bus naar het Pacific Coliseum gereden, om de korte kür van de dames kunstrijdsters te bekijken. Het was weer mooie sport met opnieuw Korea in de hoofdrol. Nederland deed niet mee, maar in de Olympic Family Lounge was het tijdens een van de dweilpauzes opeens opvallend oranje: drie kleine oranje meisjes waren daar met hun ouders en een paar begeleiders neergestreken!

Aan het begin van de avond heb ik de voorbereidingen gemaakt voor onze vierde wedstrijddag a.s. woensdag. De teamleiders moesten vóór 18:00 uur hun lijst inleveren met de deelnemers voor de afstanden die woensdag op het programma staan, de 500 meter heren en de 1000 meter dames. Mijn taak is de definitieve deelnemerslijst samen te stellen en te controleren of de aantallen kloppen, want ieder land heeft een bepaald quotum toegewezen gekregen op basis van het klassement van de Olympische kwalificatiewedstrijden in november. Daarna moet ik de ritten samenstellen op basis van de wereldranglijst, zó dat alle ritten ongeveer even sterk bezet zijn. Tijdens de loting morgen wordt alleen de volgorde geloot; de samenstelling van de ritten, wie tegen wie rijdt, wordt door de wedstrijdleider bepaald. Tenslotte heb ik een schema gemaakt voor de warming up op het ijs, voorafgaand aan de wedstrijd. Iedere rijder krijgt 10 minuten, en er mogen maximaal ongeveer 20 rijders tegelijk op het ijs komen. Dat betekent dat er woensdag 5 inrijgroepen zijn: drie voor de dames, inclusief de relaydeelnemers, en twee voor de heren.

Tot halverwege de middag heb ik het rustig aan gedaan: vanochtend ben ik in het hotel gebeleven. Daarna heb ik met Reinier, ISU TC-lid, een wandeling door de stad gemaakt en een hapje gegeten. Het was nog een keer genieten van het mooie weer. De verwachtingen voor komende dagen zijn zijn minder; waarschijnlijk krijgen we weer regen.

Net als bij het curling eerder deze week, voldoet onze accredidatie eigenlijk niet om bij het biathlon binnen te komen, maar we werden ook hier met open armen ontvangen. Ik merkte daar weer eens heel goed hoe bevoorrecht ik ben: we konden bij aankomst in de lounge wat eten en drinken, waarna we op de hoofdtribune konden plaatsnemen, vlakbij de start- en finishlijn, en met een mooi uitzicht op de schietbaan, waar de biathlonwedstrijden meestal beslist worden. Je bezoekt nooit biathlonwedstrijden, en nu ben je bij het allerbelangrijkste evenement dat er is, en je zit eretribune!

Op het programma stond de 12.5 km massastart vrouwen, d.w.z. 5 keer een ronde van 2.5 km langlaufen, en tussendoor 4 keer schieten. De wedstrijd kende een afwisselend verloop en Nina was uiteindelijk gelukkig met een landgenote als winnares.

Na afloop ging Nina meteen terug naar Vancouver, omdat zij een kaartje had voor een huldigingsceremonie in BC Place, het grote stadion, waar ook de openingsceremonie plaatsvond. Ik kon in een auto meerijden naar Whistler Village om daar ook nog even te kunnen rondkijken. Later ging ik met de bus terug naar Vancouver.

Over vervoer gesproken: wij kunnen met onze accredidatie gebruik maken van het speciale vervoer dat er geregeld is voor de Olympic Family en de ‘work force’. Anderen moeten voor transport naar Whistler apart kaartjes kopen. Op de heenweg hebben we gezellig kunnen kletsen met een aantal vrijwilligers voor de werkzaamheden in het Olympic park. Eén van hen bleek van Nederlandse afkomst te zijn, wat een toeval weer! Op de terugweg in Vancouver had ik geluk. De bus zette me af bij een van de IOC hotels, en van daar kon ik in mijn eentje met een auto naar het Pacific Coliseum gebracht worden, waar ik het tweede deel van de originele dans van de ijsdansers kon volgen.

Terwijl ik dit stukje typ, merk ik dat mijn voorhoofd een beetje gloeit: de zon heeft in de sneeuw in Whistler zijn werk gedaan. Het was weer een prachtige dag!

Vanavond hadden we de derde wedstrijddag in een volgepakt Pacific Coliseum met twee finales: de 1500 meter dames en de 1000 meter heren, en opnieuw was er een Chinese gouden medaille. De wedstrijd verliep zonder problemen, en na afloop zijn we met een stel met Bian meegegaan naar het Chinese restaurant waar hij afgelopen woensdag eigenlijk zijn verjaardag had willen vieren, maar dat toen al volgeboekt was. We hebben weer lekker gegeten.

Mijn bijdrage is vandaag wat korter dan anders: het is al laat en morgenochtend moet ik vroeg opstaan, omdat we dan naar Whistler gaan.

Het is nu al een paar dagen prachtig weer, nadat we in eind vorige week elke dag regen hadden, en de chauffeur die ons vanavond van het PAC naar het hotel reed, wist te vertellen dat het nog een paar dagen mooi blijft. Vanmorgen heb ik een fiets gehuurd en heb een rondje Stanley Park gereden. Het Stanley Park is een schiereiland van ongeveer twee bij drie km dat vlakbij het stadscentrum ligt.
Helemaal rondom het park, vlak langs het water, ligt een voet- en fietspad op de zogenaamde seawall, een soort stenen dijk die gebouwd is om de kust te beschermen tegen erosie. Het is een prachtige route om te fietsen met een mooi uitzicht over het water.

Overal in het park en trouwens ook in de stad zelf doet de natuur al flink zijn best om de winter achter zich te laten.

Vanmiddag was er voor ons weer een loting. Iedereen kwam opdraven om de volgorde van zes (!) ritten 1500 meter te bepalen. Aangezien de scheidsrechter verder ook geen mededelingen had voor de teamleiders, was de bijeenkomst na vijf minuten al weer afgelopen. Ik heb daarna nog een deel van de verplichte dans bij het ijsdansen gezien, en daarna van een heel rustige avond genoten. Ook best eens prettig. Morgen hebben we weer een shorttrack wedstrijddag, met 2 medaille-evenementen: de 1500 meter dames en de 1000 meter heren. Ik ben benieuwd of het weer zo’n mooie wedstrijd wordt als woensdag. Ik heb van veel mensen hier gehoord dat ze van die wedstrijd genoten hebben. De verwachtingen voor morgen zijn dus hooggestemd.

Klik hier voor meer foto’s.

Ik betrap me er vandaag op dat ik het hele Olympische gebeuren “gewoon” begin te vinden. Ik heb nu een week in Vancouver rondgelopen en heb al heel veel mooie dingen meegemaakt. Vanmiddag ben ik in de Richmond Oval geweest, en heb nu dus twee derde van het aantal door de Nederlandse ploeg behaalde medailles live kunnen meebeleven. Na afloop van de wedstrijd ben ik snel met de bus naar het Pacific Coliseum gereden, want vandaag was de dag waarop de teamleiders hun opgave moesten doen van de deelnemers voor de 1500 m dames van a.s. zaterdag. Ik heb de deelnemerslijst samengesteld, de ritten voor de eerste ronde opgemaakt en de indeling gemaakt voor de inrijgroepen.

Tussen de werkzaamheden door was er weer kunstrijden: de finale van de heren. Ik heb er aandachtig naar gekeken, en het was aan het eind van de wedstrijd echt spannend. Toch dwaalde mijn aandacht nu en toe af, en ging ik op zaken letten, die voor de televisiekijker meestal verborgen blijven. Het is in de kunstrijsport de gewoonte om als blijk van waardering voor de geleverde prestatie, presentjes op het ijs te gooien na de gereden kür. Vroeger waren dat volgens mij meestal bloemen, maar tegenwoordig zijn het vooral knuffelbeesten, beren, harten en nog veel meer artikelen van onbestemde afkomst. En waar vroeger de rijder zelf enthousiast de aangeboden waren oppakte, wordt dat nu gedaan door een stel goedgetrainde meisjes en soms zelfs ook een paar jongens.

Vandaag waren er 12 knuffelbeestenopraapsters, zoals ik ze voor het gemak maar even noem. Ze zaten keurig netjes met hun blauw trainingsjack aan op twee banken, zes op elke bank. Als de deelnemer bijna klaar was met zijn kür, dan mochten de eerste twee opraapsters hun jack uittrekken, en gingen zij gekleed in een wit/blauw/groen tenue het ijs op om de op het ijs gegooide spullen op te halen. Bij een populaire rijder kwamen er meestal nog een paar opraapsters bij om het ijs zodoende snel en effectief schoon te krijgen. Op de banken schoven alle opraapsters op, waarna degenen die net dienst gehad hadden, weer achteraan konden aanschuiven. Zo kwam iedereen regelmatig aan de beurt. Het leuke is dat je door te tellen hoeveel opraapsters er voor een rijder nodig zijn, een maat hebt voor de waardering van het publiek voor die rijder. Vandaag ging de publieksprijs naar de Japanner Takahashi: maar liefst 10 opraapsters waren nodig om alle goedbedoelde prullaria van het ijs te halen.

Vanmiddag zijn we weer naar PAC gereden voor onze tweede shorttrack wedstrijddag. De uren vóór de wedstrijd waren al veel meer ontspannen dan afgelopen zaterdag. Je weet nu hoe alles geregeld is, en omdat het zaterdag best goed ging, hadden we er alle vertrouwen in dat onze tweede wedstrijd ook goed zou verlopen. Toch was het opnieuw een kippenvelmoment als je op je plaats zit langs de ijsbaan als het echt gaat beginnen: de 14000 bezoekers die allemaal beginnen te juichen als de eerste rit met een Canadese deelnemer van start gaat. We begonnen met de 500 m dames en er waren meteen veel valse starts: de eerste twee ritten duurden samen 10 minuten, terwijl die normaliter in de helft van de tijd afgewerkt worden. Toch had ik er een heel positief gevoel bij: bij elke valse start werd de spanning verder opgebouwd. Ik weet zeker dat het publiek in het stadion genoten heeft.

De avond eindigde met een Chinees feestje bij de 500 meter finale. Na afloop, bij de nabespreking konden we kort zijn: we hebben een geweldige shorttrackavond beleefd. Opvallend was dat het stadion helemaal afgeladen vol zat, terwijl er gisteravond bij het kunstrijden nog lege plekken te zien waren, en waar bij de prijsuitreiking van het kunstrijden de helft van het publiek de hal al verlaten had, bleef iedereen vanavond zitten voor de huldiging van de shorttrackkampioenen. Het feit dat er een Canadese medaillewinnares was, speelde natuurlijk ook mee.

Tijdens de nabespreking nodigde onze Chinese assistent-scheidsrechter Bian ons uit voor een etentje vanwege zijn verjaardag. We kwamen terecht in een klein Chinees restaurantje, en kregen de heerlijkste schotels chinees eten voorgezet. Er was eerst wel een klein probleem: het restaurant had geen drankvergunning, maar dat werd vlug opgelost: Bian had zelf een grote fles origineel Chinees vuurwater bij zich, en zijn zoon, die er ook bij was, haalde in de supermarkt gauw een krat bier, en de nodige flessen wijn. Zo hadden we een heel genoeglijke Chinese avond, met de nodige toosten op Bian én op het Chinese nieuwjaar.